wtorek, 22 kwietnia 2014

Część Szósta


     Znajduję się w najładniejszym pokoju, jaki kiedykolwiek widziałam. Przedział przypomina jadalnie połączoną z salonem. Na środku stoi nakryty stół, wokoło niego rozstawione są cztery krzesła, a nad nim znajduje się żyrandol zrobiony z malutkich kryształków. W przedziale znajduje się duży telewizor. Na przeciwko niego ustawione są dwa fotele i kanapa. Jest tu jeszcze kilka małych stoliczków z przekąskami i napojami. Ściany pokryte są błękitno-zieloną tapetą. Cały przedział jest w morskim odcieniu.
        - Jest piękny – mówię i spoglądam jeszcze raz na całe pomieszczenie.
        - Jeżeli uważasz, że ten pokój jest taki świetny to nie widziałaś jeszcze prawdziwego piękna, moja droga – Candy patrzy na mnie, jakbym zachwycała się czymś zupełnie normalnym, przeciętnym.
        - No chyba, że mówisz o mnie. Jeśli tak, to doskonale znasz się na prawdziwym pięknie – W słowa opiekunki wcina się Nathan i uśmiecha się szeroko, aby pokazać swoje doskonałe białe ząbki.
        - Nie mówisz chyba poważnie, prawda?
        - Śmiertelnie poważnie – Chłopak łapie mnie za ręce i przyciąga do siebie głęboko spoglądając w moje oczy. 
        - Puść mnie – odpowiadam twardo. Nie przestaję wpatrywać się w jego błękitne oczy, aby nie myślał, że się go boję.
     Zza moich pleców słyszę głośne chrząkanie. Nathan przenosi szybko wzrok na osobę, która weszła do jadalni i jeszcze szybciej odsuwa się ode mnie. Tak, jakby się bał.
     Odwracam się i widzę Finnicka. Czyżby Nath bał się naszego mentora? Przyglądam się dokładnie mężczyźnie. Pod dość obcisłą koszulą można doskonale zauważyć świetnie wyrzeźbione mięśnie. Finnick należy do osób wysokich, ale nie olbrzymich. Włosy ma koloru brązowego, w niektórych miejscach są one jednak jaśniejsze, spowodowane jest to pewnie długim przesiadywaniem na słońcu. Kolor jego oczu jest prawie taki sam jak odcień morza, który otacza nasz dystrykt. 
        - Jeśli już mówimy o pięknie to masz tutaj prawdziwy przykład – mówię odważnie do trybuta wskazując na Finnicka. Przy mentorze czuję się bezpieczna. Wiem, że nic złego mi się nie stanie.
        - Nie podlizuj się, słoneczko – odpowiada mi cicho Nathan, tak aby Finnick nie mógł tego usłyszeć.
        - Nie podlizuję się, tylko wyrażam swoje zdanie. I nie nazywaj mnie „słoneczko”, bo tego pożałujesz.
     Podchodzę do jednego z zielonych foteli, siadam na nim po turecku i spoglądam z ukosa na mentora. Uśmiecha się i spogląda na mnie. Szybko odwracam wzrok na drugi koniec pomieszczenia.
     Przez jedne z dwóch drzwi wchodzi dość młody mężczyzna ubrany w biały strój. Od razu rozpoznaję w nim awoksa. Ze szkoły wiem, że awoksem staje się ten, który popełni przestępstwo przeciw władzy. Osobie takiej  kaleczy się język, żeby nigdy już nie mogła mówić. Zwracać się do nich można tylko rozkazując im.
        - A tak właściwie, to gdzie jest Candy? –pyta się Finnick. Ma wspaniały głos, jest muzyką dla uszu.
        - Gdzieś zniknęła – odpowiadam nie patrząc nadal na mentora. 
        - W takim razie, bądź tak miły i zaprowadź Arię do jej pokoju – mówi mężczyzna do awoksa. Nathan, pamiętasz już gdzie jest twoja sypialnia czy trzeba ci przypomnieć? – Tym razem zwraca się do trybuta chłodniejszym głosem.
        - Doskonale pamiętam, ale dziękuję – odpowiada chłopak, ale nie ma w jego tonie głosu ani trochę wdzięczności. 
        - Odświeżcie się, gdy będziecie gotowi przyjdźcie na kolacje – mówi Finnick i wychodzi drzwiami, którymi wcześniej wszedł. 

***

     Rozglądam się po luksusowym pomieszczeniu. Cały pokój jest w odcieniach niebieskiego. Wielkie łóżko pokryte jest delikatną kołdrą. Obok stoi stolik nocny, na którym leży niewielki pilot. Naprzeciwko łóżka znajduje się ogromna szafa. Otwieram ją i widzę półki wypełnione różnymi ubraniami i butami, które zrobione są z drogich materiałów.
     Kładę się na miękkim łóżku. Łzy zaczynają cieknąć mi po twarzy,  nie powstrzymuję ich. Nie mam już przed nikim ukrywać moich emocji. W końcu zdaję sobie sprawę, że jestem coraz bliżej Kapitolu, coraz bliżej śmierci. 
     Po lewej stronie szafy znajdują się oszklone drzwi, które z pewnością prowadzą do łazienki. Całe pomieszczenie jest pokryta zielonymi kafelkami. Wchodząc do niego od razu uwagę przykuwa potężny prysznic, do którego natychmiast się kieruję. Po kilku minutach rozszyfrowuję wszystkie przyciski na tarczy i myję się w letniej wodzie. Prysznic osusza moje ciało. 
     Na śnieżnobiałej umywalni stoi dużo specyfików. Nawet nie wiem do czego one służą. Czytam wszystkie etykiety, ale po kilku minutach daruję sobie i rozczesuje włosy, po czym spinam je w wysoki kucyk. 
Wchodzę do pokoju zawinięta w ręczniku i zatrzymuję się zszokowana. Na moim łóżku siedzi Nathaniel i spogląda na mnie uśmiechnięty.
        - Co ty tutaj, do cholery, robisz? – pytam się go zdenerwowana. 
        - Czekam na ciebie. Nie gorączkuj się tak, na paradzie możesz wystąpić nago. Nie krępuj się  – odpowiada chłopak obdarza mnie jednym ze swoich słodkich uśmiechów.
     No tak, nie myślałam o tym, na Paradzie Trybutów mogę pokazać się naga na oczach całego Panem. Mam nadzieję, że mój stylista ma trochę zdrowego rozsądku i nie każe mi tak występować.
        - Nadal nie rozumiem, co tutaj robisz. 
        - Mówiłem już, czekam na ciebie. Wreszcie możemy pobyć chwilę sami i porozmawiać jak za dawnych lat – oznajmia Nathan.
        - Wiem doskonale, że większość dziewczyn chciałaby pobyć z tobą sam na sam, ale od każdej zasady jest wyjątek. I w tym wypadku ja nim jestem – mówię i uśmiecham się szeroko.
        - Och, nie bądź już taka sztywna. Kiedyś chciałaś, żebym się tobą zajął – odpowiada trybut i wstaje z łóżka. Odruchowo stawiam kilka kroków do tyłu. 
        - Bardzo dobrze powiedziane. Kiedyś. Czas przeszły. Było, minęło i nie wróci. Wyjdź z mojego pokoju – Ostatnie zdanie mówię głośniej, aby chłopak zrozumiał, że go nie chcę.
     Nathan  wychodząc z pokoju trzapie drzwiami głośno.
     Nie przejmuję się chwilowym pobytem Nathaniela w moim pokoju i podążam do szafy. Po dłuższym rozmyślaniu zakładam czerwoną zwiewną sukienkę z czarnym sweterkiem oraz baletki. 
     Choć jestem gotowa idę do łóżka, leży na nim podarunek Sussy. Biorę bransoletkę do ręki i przyglądam jej się uważnie. Sussan sama ją zrobiła. Jest to pomalowany na niebiesko i szaro sznurek, z którego robi się sieci rybackie. Po chwili zastanowienia, zakładam bransoletkę na prawą rękę. Mam nadzieję, że przyniesie mi szczęście, tak jak mówiła przyjaciółka. 
     Kiedy wchodzę do głównego przedziału wszyscy już są. Zasiadamy do stołu i zaczynamy jeść. Pozostała trójka śmieję się i rozmawia ze sobą. Ja nie mam ochoty. Wolę w spokoju delektować się każdym kęsem potrawy, którą mam na talerzu. 
      Po posiłku Candy proponuje, abyśmy zobaczyli dożynki we wszystkich dystryktach. Siadamy wygodnie na kanapie, włączamy telewizor.
     Trybuci z Jedynki i Dwójki zgłosili się. Dziewczyna z Siódemki zaczęła strasznie płakać, zajęło trochę czasu, aż uspokoiła się na tyle, aby kontynuować dożynki. Drugim trybutem okazał się bliski trybutce chłopak, bo zaczęła jeszcze bardziej płakać niż wcześniej. Para z Jedenastki wygląda na groźnych. Reszta trybutów nie była godna zapamiętania. Wszyscy bali się, mieli zdziwione miny i łzy w oczach.
     Finnick wyłącza telewizor i zaczyna mówić:
        - Znacie już pozostałych trybutów. A teraz radzę wam kłaść się spać, bo jutro będziecie w Kapitolu, a wieczorem jest Parada Trybutów. Miłych snów życzę.
     Patrzę, jak mentor wychodzi z pokoju. Wstaję z kanapy, mamroczę dobranoc. Wychodzę z pomieszczenia i udaję się do mojego pokoju. 
 ***
 CZYTASZ = KOMENTUJESZ
Nawet taka zwykła notka "czytam" lub "podoba mi się" daje mi motywacje do dalszego pisania. ;) Liczę na komentarze.

15 komentarzy:

  1. Ten Nathaniel to ma tupet! Dojże, ze wchodzi do jej pokoju bez pytania, to jeszcze chce sobie z nią flirtować. Od razu zauważyłam, że ta dziewczyna mu się podoba... I jeszcze ten tekst, że jest piękny :D. Rozbroiło mnie to xD. Jest takim zapatrzonym w sobie narcyzem, przynajmniej tak zauważyłam :).
    Dlaczego Finnick traktuje go z chłodem? Nie lubią sie?
    Ciekawe, jak wyjdzie parada :).
    Rozdział jest fajny, jednak troszkę nic się w nim nie działo, ale zawsze tak musi być, przecież nie od razu Rzym zbudowali :D. Opisy są całkiem niezłe, a pomysł też jest ciekawy.
    Nie mam czasu na komentowanie tak dużej ilości blogów, które mam, dlatego komentuje, tylko te, które komentują moje opowiadanie, bo po prostu nie mam czasu ;). Dlatego jeśli Ty nie będziesz komentować mojego opowiadani, to ja nie będę komentować Twojego. Wybacz, ale po prostu nie mam na to czasu.
    Pozdrawiam!
    Amy ;)

    OdpowiedzUsuń
  2. Nathaniel trochę działa mi na nerwy. Jest tak strasznie arogancki i pewny siebie, że aż prosi się o to, by mu dokopać! Poza tym wyjątkowo irytuje mnie to, jak traktuje Arię. Po tym wszystkim, co było między nimi, naprawdę powinien dać jej spokój, a nie z nią flirtować! To już nie jest byle arogancja - to już jest chamstwo!
    Finnik w tym rozdziale nawet za dużo nie mówił. Mimo to jednak i tak od razu wzbudził moją sympatię :)
    Ciekawa jestem, o co chodzi w jego utarczkach z Nathanielem... Mam nadzieję, że już niebawem się tego dowiem :)
    Rozdział wspaniały - jak każdy poprzedni. Chociaż nie było w nim szczególnie dużo akcji, i tak przyjemnie się go czytało.
    Serdecznie pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  3. Zazwyczaj staram się unikać opowiadań takich, jak Twoje. Mimo to Twó styl pisania ma w sobie coś na serio niesamowitego. Podoba mi się! ;)
    / www.koniecxwszystkiego.blog.pl

    OdpowiedzUsuń
  4. Ten chłopak Nathaniel jest cholernie irytujący. Jest zbyt pewny siebie, a ja raczej nie przepadam za takimi osobami. Chociaż, wiesz, mimo wszystko jest w nim jeszcze coś takiego, co sprawia, że coś mnie do niego przyciąga i lubię czytać te fragmenty, gdzie jest on.
    Rozdział naprawdę ładnie napisany. Potrafi wciągnąć, chodź nie dzieje się zbyt wiele (przynajmniej w tym rozdziale). Masz talent (:
    http://alittleloveinthebigcity-story.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  5. Nareszcie nowa notka:)
    Ale się cieszę.
    Rozdział był świetny
    Nathaniel mnie strasznie irytuje
    Nie lubię jak ktoś jest za bardzo pewny siebie
    Jestem ciekawa co wydarzy się w 7
    pozdrawiam
    Aqua :*

    OdpowiedzUsuń
  6. Bardzo podoba mi się Twoje opowiadanie! Proszę postaraj się poprowadzić je do końca. To smutne, gdy osoby zaczynają dobrą historię i jej nie kończą.
    Życzę weny! :)
    ~Callisto

    OdpowiedzUsuń
  7. Ten Nathan to trochę jak Dariusz z trudnych spraw...

    OdpowiedzUsuń
  8. Jeeej, zmieniłaś czcionkę na większą <3
    Jak na razie dołączam do klubu antyfanów Nathaniela. Jest zbyt nachalny i irytujący.
    I przepraszam za to, że nie skomentowałam rozdziału po przeczytaniu - okazuje się, iż na komentarz też jest potrzebna wena >.<
    Pozdrawiam
    Aroosa Ens Black
    http://www.aroosablack.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  9. Chcę tylko zakomunikować, że jesteś nominowana do Liebster Award. Szczegóły u mnie na blogu: http://monika-opowiadanie.blogspot.com/ :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Ciekawe jak ubiorą trybutów na paradę. Zawsze strój mnie najbardziej interesował.
    Ja za to nie mam nic do Nathaniela, lubię motyw natrętów w opowiadaniach :)
    Pozdrawiam i zapraszam do siebie, dopiero zaczynam :)
    janie-carter.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  11. Wybacz że dopiero teraz
    Ale nie miałam kiedy skomentować
    Ale teraz będę wpadała regularnie :)
    Ogólnie to rozdział mi się podobał
    Nathaniej jest trochę denerwujący
    Jestem ciekawa jak zostaną ubrani trybuci
    Czekam nn
    Pozdrawiam
    Aqua
    I zapraszam na 14 :* http://aquasenshi.blogspot.com/2014/05/rozdzia-14.html

    OdpowiedzUsuń
  12. Świetnie!
    Dawno nie czytałam takiego bloga. Wiem, że ten komentarz nie jest taki jak inne, ale mam nadzieję, że też pomoże
    Pozdrawiam
    Primrose

    OdpowiedzUsuń
  13. Jestem wielką fanką Igrzysk, na chwilę obecną przeczytałam kilka rozdziałów i wciągnęły mnie, tak więc czytam dalej i skomentuję bardziej konkretnie po skończeniu:) Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  14. Bardzo fajnie piszesz. Historia wciąga i nie można się od niej oderwać. Czekam na ciąg dalszy. Obserwuje i w wolnej chwili zapraszam do mnie - dopiero zaczynam, ale będzie u mnie bardziej pikantnie:)

    Fantazyjna
    mysli-bez-cenzury.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  15. Fantastico! Czekam na ciąg dalszy po zapowiada się świetnie. Mam nadzieję, że w końcu wrócisz na bloga. ;)

    OdpowiedzUsuń